เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ6

พักฟื้นหลังจากผ่าตัดเสร็จ" 23 มีนาคม 2549


..... พักฟื้นวันที่ 1 .....




.... ต่อ จากตอนที่แล้ว....





ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ประมาณ 5-6 โมงเย็นค่ะ ก็ยังมีอาการง่วงอยู่นิดหน่อยค่ะ
ตอนตื่นขึ้นมาพยาบาลเค้าจัดท่านอนให้ตั้งแต่ตอนออกมาจากห้องผ่าตัดใหม่ๆแล้วค่ะ
เค้าเอาหมอมารองตรงขาเราไว้ 2-3 ใบค่ะ หนุนตรงนั้น รองตรงนี้ ทำให้นอนสบายค่ะ
ส่วนตรงที่ผ่าตัด ก็ตึงๆ ยังไม่ปวดค่ะ ยังไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆออกมาค่ะ
ก็นอนได้อย่างเดียว ยังลุกไปไหนไม่ได้ แต่ขาดิชั้นนี่สิคะ หุบไม่ได้เลย 555 นอนถ่างขาอ้าซ่าเลย อิอิ
คือความจริงมันก็หุบได้นะคะ แต่ไม่อยากหุบ เพราะสิ่งที่หอหุ้มตรงนั้นนะสิ มันแน่นซะเหลือเกิน
คือตรงนั้นคุณหมอห่อเป็นแพ็คให้เลยค่ะ เอาผ้าขาว หรือสก็อตเทบผ้าก็ไม่ทราบได้ มาพันรอบๆที่แปลง
แน่นมากค่ะ พี่พยาบาลบอกว่า หมอเค้าพันเป็นบล็อคไว้ให้ มันจะได้สวยงามคงรูป

ชุดที่ใส่ตอนนั้นก็ใส่ชุดของโรงพยาบาลนะคะ ก็ใส่เสื้อของโรงพยาบาล
แต่กางเกงไม่ได้ใส่ค่ะ เพราะผ้าพันตรงนั้นไว้แน่น ก็เลยต้องปล่อยให้มันโปร่งๆ โล่งสบายๆ จะได้ไม่อึดอัด
แต่ก็มีผ้าห่มคลุมไว้ค่ะ เราจะได้ไม่โป๊มากมาย อิอิ

และมันก็มีสายออกมาจากตรงนั้น 2 สายค่ะ สายแรกคือ สายท่อปัสสาวะ และอีกสายคือ สายท่อเลือด
เราได้นอนสบายเลยค่ะ เหมือนปวดฉี่ตลอดเวลา แต่สบายค่ะ ไม่ต้องลุกเข้าห้องน้ำเอง
มันไหลลงถุงปัสสาวะหมดเลยค่ะ นอนอย่างเดียว สบ๊าย สบาย
ส่วนสายท่อเลือดเนี่ย มันถ่ายเทเลือดเสียออกมาค่ะ แต่ไม่มากค่ะ

สักพักก็มีช่อดอกไม้สวยงามจากคุณหมอสุพรมาค่ะ ดีใจมากๆ
พยาบาลเข็นดอกไม้มาให้ค่ะ พร้อมกับของพี่ๆที่ดิชั้นรู้จักอีก 2 ช่อ
รู้สึกดีใจมากเลยค่ะ ที่ยังมีคนเป็นห่วงเรา และแสดงความยินดีกับเรา
พี่พยาบาลก็แนะนำว่า ช่อนี้เป็นของใคร จากของใคร มารายงานให้เราทราบ เพราะเราลุกไม่ได้ค่ะ
ดิชั้นก็เลยบอกว่า ให้เอาวางไว้บนทีวีอีกที จะได้เห็นแล้วสบายใจ อิอิ
สักพักดิชั้นก็นอนหลับไปอีกรอบ...

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ประมาณ 1-2 ทุ่มนี่แหละค่ะ ตื่นขึ้นมาก็หิวเลย 555
ก็แหม๋... ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึง 2 ทุ่ม ก็เลยบอกเพื่อนว่า หิวค่ะ ขออาหารหน่อย
พอดีว่าเค้าเอาอาหารมาเสริฟทิ้งไว้ และดิชั้นยังไม่ได้ทาน เพื่อนก็เลยเอามาให้ดิชั้นทานค่ะ
ก็ทานๆไป มื้อแรกยังทานปกติค่ะ เค้าไม่ได้ห้าม ก็ทานไปค่ะ ก็มันหิว แต่ในใจอยากกินเกี๊ยวน้ำค่ะ
ก็เลยวานเพื่อนออกไปซื้อที่เขามาขายหน้า รพ. เพื่อนก็แสนดีค่ะ จัดให้ดิชั้น ก็ออกไปซื้อมาให้ทาน

เวลานี้ยังไม่มีอาการปวดแต่อย่างใดค่ะ ยังปกติดี ทีแรกนึกว่าจะเจ็บทรมานนะเนี่ย แต่ไม่เลยค่ะ
ก็ตื่นขึ้นมา ดูทีวีบ้าง คุยกะเพื่อนบ้าง ก็ไม่มีอะไรทำค่ะ อิ่มแล้วก็ง่วง ดิชั้นก็เลยนอนหลับต่อ
แต่บอกได้เลยค่ะว่า นอนหลับเนี่ย มันไม่ได้หลับสนิทหรอกค่ะ
ก็เพราะพี่พยาบาลแกเล่นเข้ามาวัดไข้และวัดความดัน ทุก 1 ชม.เลยค่ะ บ่อยมากๆ
พอกำลังจะเคลิ้มหลับ ก็มาอีกละ 555 แต่ก็ต้องทำค่ะ เผื่อเป็นอะไรขึ้นมา จะได้รักษาทัน
ตอนแรกดิชั้นก็คิดว่าคงไม่มีไข้หรอกนะคะ แต่มีครั้งนึง พี่พยาบาลบอกว่า วัดไข้แล้วอุณหภูมิสูง
ก็เลยเอายาลดไข้มาให้ทาน ส่วนเรื่องยาเนี่ย ไม่ต้องห่วงค่ะ ยามาทุก 4 ชั่วโมงอยู่แล้ว มาตลอดเลย
จะนอนหลับอยู่ยังไง ก็ต้องตื่นมาทานค่ะ แล้วหลับต่อ...

คืนแรกก็เริ่มปวดค่ะ ประมาณดึกๆหลังเที่ยงคืนไปแล้ว
ก็ไม่ได้ปวดมากกกกกกกกขนาดจนอยากขาดใจตายนะคะ
ตอนแรกก็ทานยาแก้ปวดตลอดค่ะ แต่มันก็ต้านทานไม่ได้เลย
จนต้องปลุกเรียกเพื่อนตื่นขึ้นมาตอนกลางคืน บอกเพื่อนว่า ทนไม่ไหวแล้ว
ไปบอกพยาบาลขอยาแก้ปวดแบบฉีดให้หน่อย ซึ่งตอนนั้นก็ไม่รู้หรอกว่ามีหรือไม่มี
แต่ขอไว้ก่อน อยากได้แบบแก้ปวดทันใจเลย เพราะว่ามันปวดค่ะ
สักพักเพื่อนก็ไปถามให้ และก็เดินกลับเข้ามาบอกว่า เดี๋ยวพยาบาลเอามาฉีดให้
ตอนนี้ดิชั้นดีใจมากเลยค่ะ เพราะจะได้หายปวดสักที

สักพักพี่พยาบาลก็ถือเข็มเล็กๆ เข้ามาค่ะ ตอนแรกนึกว่าเค้าจะฉีดเข้าเส้นเลือดเราเลย
แต่ไม่ค่ะ เค้าฉีดเข้าสายน้ำเกลือเราต่างหาก มันก็ค่อยๆซึมเข้าร่างกายเราทีละนิดๆ
แล้วพี่พยาบาลก็บอกว่า ตัวนี้ฉีดให้ทุก 6 ชม.นะคะ ฉีดบ่อยๆ ไม่ได้ ซึ่งดิชั้นก็โอเคค่ะ
เวลาผ่านไปสักพัก ดิชั้นก็รู้สึกว่าเริ่มดีขึ้น หายปวดแล้วค่ะ ก็เลยนอนหลับสบายเลยทีนี้
แต่ยาทานก็ยังต้องมีทานทุก 4 ชม. เหมือนเดิมค่ะ และวัดไข้วัดความดันทุก 1 ชม. เลยค่ะ
ก็เลยทำให้ได้นอนไม่เต็มร้อย แต่ก็นอนทั้งวันทั้งคืนอ่ะค่ะ 555 เพราะลุกไปไหนไม่ได้
พอง่วงปุ๊บ ก็หลับอีกละ


จนตื่นเช้ามาอีกวันนึง เข้าเช้าวันที่ 24 มีนาคม
แล้วที่ตื่นเนี่ย เพราะคุณหมอสุพรเข้ามาตรวจดูเองเลยค่ะ คุณหมอเข้ามาเช้ามาก
แล้วก็ถามว่า เป็นไง สบายดีมั้ย ปวดมากมั้ย ดิชั้นก็ตอบไปตามความเป็นจริง
และคุณหมอก็บอกว่า ตอนผ่าตัดก็ไม่มีปัญหาอะไร และไม่เสียเลือดมาก หายห่วงได้
เห็นหมอสุพรคุยกับพยาบาลบอกว่า...
ยายังมีใช่ไหม ก็ฉีดให้น้องเค้าตลอดได้เลยนะ(คิดว่าคงเป็นยาแก้ปวดแบบฉีดค่ะ)
คุณหมอเข้ามาได้แป๊บเดียว แล้วก็ออกไปเลยค่ะ อิอิ
(อ้อ ที่แท้เค้าจัดยาแก้ปวดแบบฉีดเตรียมไว้ให้เราอยู่แล้วค่ะ แหะๆ เพิ่งรู้ตอนนี้นี่เอง)

และแล้วสักพัก ก็มีพี่ผู้หญิงจากคลินิกหมอสุพรเข้ามาค่ะ พี่เค้าบอกว่า คุณหมอเข้ามาได้แป๊บเดียวค่ะ
เพราะคนไข้คุณหมอมีทุกห้องเลย คุณหมอจะเข้ามาพบคนไข้ทุกเช้า และทุกคน ค่ะ
รู้สึกคุณหมอดูแลเอาใจใส่ดีค่ะ ปลื้มมากๆ ถึงจะมีเวลาแป๊บเดียว แต่ก็รู้สึกอุ่นใจค่ะ
และพี่ที่มาเค้าก็เอาอุปกรณ์มาให้ค่ะ เค้าบอกว่า เอาไว้ใช้ในวันที่ออกจาก รพ.
ก็มีทั้ง โมล ผ้าอนามัย ถุงยาง(เอาไว้ใส่แท่งโมลขณะโมล) น้ำยาล้าง สำลี ผ้าก็อต ยาแก้ปวด ยาแก้อักเสบ ฯลฯ
คือเยอะแยะมาก ที่พอจำได้ก็มีเท่าที่บอกนี่แหละค่ะ เค้าใส่มาให้เป็นกระเป๋าเลย ให้เราเอากลับบ้านได้เลยค่ะ
แล้วพี่เค้าก็ยังบอกอีกว่า พยายามนอนเปลี่ยนท่า อย่านอนท่าเดียว เดี๋ยวก้นจะเป็นแผลได้
เพราะนอนท่าเดียวเนี้ย น้ำหนักตัวมันจะลงไปอยู่ที่ก้นหมดค่ะ หากเราไม่เปลี่ยนท่าเลย มันจะปวดก้นและเป็นแผลได้ก
พยายามนอนตะแคงบ้าง สลับข้างบ้าง และที่สำคัญ ให้นอนหุบขาบ้าง อย่าถ่างมาก เดี๋ยวแผลจะฉีกได้
ก็โอเคค่ะ ดิชั้นก็พยายามเปลี่ยนท่าบ้าง เพราะท่าเดียวนั้นมันปวดเมื่อยจริงๆ ค่ะ
และพี่เค้าก็บอกว่า เดี๋ยวคุณหมอก็จะเข้ามาดูทุกวัน ไม่ต้องห่วง เข้ามาพบตลอด มีอะไรก็ถามคุณหมอได้เลย
พี่เค้าพูดจากันดีมากๆค่ะ

พูดถึงเรื่องเปลี่ยนท่านอนนี่ จริงค่ะ ต้องระวังก้นเป็นแผลจริงๆ
แค่วันที่ออกจากห้องผ้าตัดมาเนี่ย ดิชั้นไม่ได้เปลี่ยนท่าเลย เป็นเวลาหลายสิบชั่วโมงค่ะ
พอได้เปลี่ยนท่าแค่นั้นแหละ รู้สึกปวดที่ก้นเลยค่ะ
ส่วนตัวดิชั้นเคยหาข้อมูลมาบ้าง เคยได้ยินว่า ผู้ป่วยอัมพาตที่นอนอยู่บนเตียงเวลานานๆเนี่ย
ต้องมีการทำกายภาพบำบัดด้วย เปลี่ยนท่านอนให้บ้าง ไม่งั้นก้นเป็นแผลค่ะ เพราะมันถูกกดทับเป็นเวลานาน
เปลี่ยนท่าบ่อยๆ ก็ดีค่ะ อย่านอนท่าเดียวเป็นเวลานานๆ จะได้นอนสบายยยยย
เข้าเรื่องต่อเลยค่ะ...

สักพักก็มีอาหารมาเสริฟอีกแล้วค่ะ รอบนี้เป็นอาหารเช้า มีอาหารมาวันละ 3 มื้อค่ะ (เช้า เที่ยง เย็น)
แต่รอบนี้รู้สึกจะทานน้อยลง เพราะไม่ค่อยหิว และไม่ค่อยอยากทานอะไรมากมาย
ทานไปนิเดียว แล้วก็ไม่ทานต่ออีก เพราะไม่ค่อยหิว ก็เลยนอนดูทีวีค่ะ
พอดีช่วงนั้นเค้าเอาเรื่องฟลูเฮาส์มาฉายช่วงวัน จันทร์-ศุกร์ มั้งค่ะ เลยได้ดูทุกเช้าเลย

พอสายๆ ก็มีพยาบาลเข้ามาค่ะ เค้าจะมาเช็ดตัวให้เราค่ะ เพราะเราลุกไปอาบน้ำไม่ได้
เวลานี้พี่พยาบาลเข้ามาก็ดึงผ้าม่านบังไว้เลยค่ะ เพราะดิชั้นจะต้องแก้ผ้าให้เค้าเช็ดตัว 555
ก็บังเพื่อนไว้ค่ะ ไม่ให้เพื่อนดิชั้นมันเห็น เพื่อนก็เลยนอนดูทีวีไป แต่อากาศในห้องมันเย็นค่ะ
ดิชั้นเลยบอกให้พี่เค้าเบาแอร์ก่อน เพราะดิชั้นหนาวววววววว
และสักพักก็เริ่มบรรจงถอดเสื้อออกค่ะ ตอนนี้มันก็เหมือนแก้ผ้าดีๆนี่แหละ
เพียงแต่ตรงที่ผ่าตัดมันมีอะไรแพ็คไว้ เหมือนเราใส่แพมเพิสไว้ นั่นแหละค่ะ
เวลานี้ไม่มีอะไรจะอายแล้วค่ะ โทรมก็โทรม ตัวก็เหนียว พี่เค้าก็เลยจะเช็ดตัวให้ก็เลยยอม
ไม่มีอะไรอายแล้ว และพี่เค้าก็เช็ดตัวให้ ตะแคงซ้าย ขวา เพื่อให้เช็ดหลังได้ แป๊บเดียวเองค่ะ
แล้วก็ทาแป้งให้ทั่วตัวเลย ทาแป้งบนหน้า 555 ว่าไปเหมือนเด็กเลย ทำอะไรเองไม่ได้แล้ว อิอิ
และพี่เค้าก็เอาชุดใหม่มาใส่ให้ ใส่แค่เสื้อเหมือนเดิม แล้วก็เอาผ้าห่มผืนใหม่มาคลุมตรงผ่าตัดไว้เหมือนเดิม
และก็จัดท่านอนให้ดิชั้นใหม่ เอาหมอมารองขา รองคอ หลัง อยากนอนสบายยังไง ก็บอกพี่เค้าไปเลยค่ะ

ทีนี้ก็สบายตัวละ ดีใจ รู้สึกสดชื่นขึ้นมากกกก แต่ผมก็ยังเน่าเหมือนเดิม 555 เพราะไม่ได้สระ
เหม็นหัวตัวเองมาก แต่ก็ต้องทนค่ะ อิอิ สบายตัวก็พอแล้ว
ทีนี้ก็เริ่มว่าง คุยกะเพื่อนไปเรื่อย ดูทีวีบ้าง พอเบื่อก็เล่นเน็ตบ้างค่ะ พอไม่มีอะไรจำทำแล้วจริงๆ ก็จะนอนค่ะ
เพราะเราลุกไปไหนไม่ได้เลย ได้แต่นอน และเปลี่ยนท่า พอหิวน้ำก็เรียกเพื่อนเอาน้ำในตู้เย็นมาให้ทานค่ะ
บางทีก็เกรงใจเพื่อน ก็เลยบอกให้เพื่อนเอาขวดน้ำมาวางให้หัวนอนให้เลยค่ะ จะได้ไม่ต้องลุกเอามาให้บ่อยๆ
แล้วก็ตื่นบ้าง สลับนอนไปเรื่อยบ้างค่ะ มียาทานตลอดทั้งหลังอาหาร และทุก 4 ชม.
พอเริ่มปวด ก็ขอยาแก้ปวดแบบฉีดอีกค่ะ กดกริ่งเรียกได้เลย พี่พยาบาลก็เดินมาถามว่าต้องการอะไร
ก็ให้บอกไปได้เลยค่ะว่า ขอยาแก้ปวดแบบฉีดหน่อย แล้วพี่เค้าก็จะไปเอามาฉีดเข้าสายน้ำเกลือให้ค่ะ

ความรู้สึกส่วนตัวเนี่ย ดิชั้นว่ามันปวดไม่ได้มากมายอะไรนะคะ สำหรับดิชั้นรู้สึกมันไม่ได้ทรมานมาก
แต่พอมันปวด ก็เรียกขอยาแก้ปวดได้ตลอดเวลา (ซึ่งก่อนแปลง ดิชั้นคิดว่ามันคงทรมานมากกว่านี้)
พอรู้อย่างนี้ ดิชั้นเลยสบายใจได้ค่ะ ว่าคงไม่ทรมานมาก ก็คงเหมือนผ่าตัดทั่วๆไปค่ะ ที่ต้องมีเจ็บแผลอยู่บ้าง

ใครที่กลัวการแปลงเพศเนี่ย ดิชั้นว่า หลังแปลงไม่ต้องกลัวอะไรเลยนะคะ
ส่วนตัวดิชั้น ไม่คิดว่ามันน่ากลัวและเจ็บปวดทรมานมากมายเหมือนก่อนแปลงเลย
กลับรู้สึกดีใจและสบายใจมากเสียอีก ที่ได้มีร่างกายเป็น ญ แล้วสักที
เจ็บมันก็เจ็บอยู่แล้วล่ะ เจ็บเหมือนผ่าตัดทั่วๆไปนั่นแหละ ไม่ได้มากมายอะไร
ยาแก้ปวดก็มี ขอได้ตลอดเวลา แล้วพยาบาลจะมาฉีดเข้าสายน้ำเกลือให้ค่ะ

อ้อ... บอกเรื่องน้ำเกลือนิดนึงค่ะ ดิชั้นถามพยาบาลตั้งแต่ตอนให้น้ำเกลือวันแรกแล้วว่า
มันจะบวมน้ำเกลือรึป่าว เห็นเค้าบอกว่ามันจะบวมน้ำเกลือได้ด้วย ซึ่งดิชั้นกลัวมาก กลัวอ้วน
แล้วพี่พยาบาลก็ให้คำตอบว่า... ที่เค้าว่าบวมๆกันหน่ะ เพราะเค้าฉีดให้นอกเส้น(เลือด)
หากฉีดเข้าเส้น(เลือด) มันจะไม่บวม ดิชั้นก็ไม่ทราบข้อเท็จจริงประการใดนะคะ
ส่วนตัวดิชั้นตอนพักฟื้น ได้รับน้ำเกลือเยอะมากๆ แต่ก็ไม่เห็นบวมแต่อย่างใดเลย
ก็เลยจะบอกว่า เรื่องบวมน้ำเกลือไม่ต้องห่วงค่ะ มันไม่มีบวมอยู่แล้ววว...

เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ5

เข้าห้องผ่าตัด" 23 มีนาคม 2549




.... ต่อ จากตอนที่แล้ว....





6.00 น.
... ขณะนี้ก็เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงค่ะ กับการรอรถเข็นมารับเวลาเข้าห้องผ่าตัด
ขอบอกว่าตื่นเต้นมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
เต้นแร้งเต้นกาอยู่ในห้อง เปิดเพลงจากโน๊ตบุ๊คไป เต้นไป สงบสติอารมณ์ไม่ค่อยได้ ใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว
ไหว้พระไหว้เจ้า ไหว้เจ้าที่เจ้าทาง ไหว้พ่อไหว้แม่ ไหว้บอกทุกๆคนว่า.. หนูจะได้เกิดใหม่แล้วนะ

ส่วนเพื่อนก็บอกว่าให้ถ่ายรูปช้างน้อยเก็บไว้ เผื่อเดี๋ยวคิดถึงมันจะได้เอามาดู (เวนกำ) 555
ก็คุยกับเพื่อนไปเรื่อยค่ะ ดูวิวนู่นนี่ในห้องไป เพราะวิวสวยมากกกก เหมาะกับการพักฟื้นเลยค่ะ
อ้อ ลืมบอกไปว่า คุณหมอจัดให้เราพักอยู่ใน รพ. 5 วันนะคะ
แล้วหากพอผ่าตัดครบ 7 วัน จะต้องมีการเอาสายฉี่ออกค่ะ
พูดง่ายๆคือ เราต้องอยู่ต่ออีก 2 วันเพื่อให้ครบ 7 วัน
แล้วอีก 2 วันนั้น เราก็ต้องออกค่าห้องพักเองนะคะ ใครจะไม่อยู่พักต่อก็ได้ค่ะ
ก็กลับบ้านไปพักได้ แล้วอีก 2 วันหลังจากออกจาก รพ. ก็ค่อยไปถอดสายฉี่ออกที่คลินิกคุณหมอสุพรค่ะ
แต่ถ้าคุณอยู่ต่อใน รพ. อีก 2 วันเนี่ย ก็จะได้ถอดสายฉี่ออกใน รพ.เลย
จะได้สะดวกค่ะ ไม่ต้องต้องหิ้วถุงฉี่ไปไหนมาไหนด้วย สะดวกสบายกว่าค่ะ
แต่ดิชั้นเลือกที่จะกลับบ้านค่ะ แหะๆ

เวลานี้ก็รอเวลาไปเรื่อยๆ
ถ่ายรูปกับเพื่อนบ้าง เปิดเพลงเต้นไปด้วย แบบว่ามันตื่นเต้นมากกกกค่ะ
ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย รอไปเรื่อยๆจน 7 โมง พยาบาลก็เดินเข้ามาถามความเรียบร้อย
...โกนเรียบร้อยแล้วใช่ไหม...สวนทวารแล้วใช่ป่าว... แล้วก็เอายามาให้ทาน ก็ทานไปค่ะ
ตอนแรกก็ งง เล็กน้อยนะคะ เพราะหมอห้ามทานอะไรก่อนเข้าห้องผ่าตัด ไม่ว่าจะน้ำก็ตาม
ก็เลยถามเค้าว่า ทานน้ำได้เหรอคะ เพราะคุณหมอห้ามทานอะไรเลยก่อนเข้าห้องผ่าตัด
พี่พยาบาลแกก็บอกว่า "ทานได้ค่ะ ไม่เป็นอะไร"
"พี่คะแล้วผมยาวอย่างนี้ทำยังไงดีคะ" ดิชั้นถามด้วยความสงสัย
"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเข้าห้องผ่าตัดเดี๋ยวเค้าเก็บผมให้ค่ะ" พี่พยาบาลตอบ
แล้วแกก็เดินสำรวจนู่นนี่ในห้อง แล้วสักพัก ก็มีอาหารมาเสริฟค่ะ แต่ดิชั้นก็ทานไม่ได้
ก็เลยให้เพื่อนที่เค้ามาเฝ้าดิชั้นนั่นแหละทานค่ะ

อ้อ... เรื่องอาหารสำหรับคนเฝ้าไข้ไม่มีนะคะ
หากคนเฝ้าหิว ก็ต้องลงไปหาทานแถวหน้าโรงพยาบาลค่ะ เห็นเพื่อนดิชั้นลงไปกินบ่อยๆ
แต่ทว่าดิชั้นไม่ค่อยหิวค่ะ ซึ่งเป็นปกติของคนที่ผ่าตัด มันจึงไม่ค่อยหิวมากมาย
อาหารคนไข้ในแต่ละมื้อของดิชั้น จึงตกไปถึงท้องของคุณเพื่อนอยู่บ่อยๆ 555

แล้วสักพักพี่พยาบาลก็เอาชุดมาให้เปลี่ยนอีกทีนึง รอบนี้ชุดเป็นกระโปรงสีชมพูค่ะ
เดาว่าคงจะง่ายต่อการถอดในในห้องผ่าตัด เค้าจะได้ถอดให้เราได้สะดวก
และก็รอๆๆๆๆๆๆๆ รอเมื่อไหร่จะถึง 7 โมงครึ่ง





เวลา 7.30 น. มีคนมาเคาะประตูห้องค่ะ รถเข็นมารับแล้ววววววววววววววววววววววววววววว
คุณๆผู้อ่านข๋าาาา เวลานี้นะ หัวใจดิชั้นมันตุ๊มๆ ต่อมๆ มากกกกกกค่ะ เหมือนเกอรี่เบอรี่เข้าสิงดิชั้นเลยทีเดียว
ตอนนี้ก็รีบลาเพื่อน บอกเพื่อนไปว่า "เดี๋ยวกูไปเกิดใหม่ก่อนนะ แล้วบ่ายๆ เจอกันนะมึง แล้วเจอกันนะ"
บอกได้ตอนนี้เลยค่ะว่า กำลังใจสำคัญมาก อย่าลืมเอาเพื่อนสนิทหรือคนที่เรารักไปเฝ้านะคะ
เพราะกำลังใจมันสำคัญมากๆค่ะ ถ้าไปคนเดียวนี่ เหงาๆ ยังไงก็ไม่รู้....

มีคนมารับ 2 คนค่ะ คนนึงเป็นพยาบาล อีกคนนึงเป็นบุรุษพยาบาล เข็นเตียงมารอรับดิชั้นอยู่หน้าห้องพัก
ดิชั้นก็ค่อยๆขยับตูดขึ้นไปนอนขนเตียงค่ะ (เตียงสูงจัง อิอิ) นอนเสร็จ ทุกอย่างพร้อม ก็มุ่งหน้าสู่ห้องผ่าตัดค่ะ
คุณบุรุษพยาบาลเข็นไปเรื่อยๆค่ะ และพี่พยาบาลสาวก็เดินตามมาด้วยหนึ่งคน ถือแฟ้มอะไรสักอย่างมาด้วย
ก็เข็นไปเรื่อยๆ เข้าลิฟท์ > ลงหรือขึ้นไม่รู้ > เข็นๆๆๆ > และแล้วก็ถึงประตูหน้าห้องผ่าตัด
ก็รอมีคนมาเปิดประตู แล้วสักพักก็เข้าไปข้างในค่ะ เจอพี่พยาบาลคนนึงมารับที่หน้าประตู
ดูเค้าเป็นคนพูดจาดีมากกกกค่ะ "ตื่นเต้นรึป่าว" พี่เค้าถาม
"มากกกกกกกกกกกกกกค่ะ ตื่นเต้นมากที่สุดในชีวิต" ดิชั้นตอบ 555
ก็ถามไปนู่นนี่ไปเรื่อยๆ พูดจาดีมาก เค้าคงรู้ว่าเราตื่นเต้นมาก
ก็เลยพยายามชวนคุยนู่นนี่ เพื่อให้เราคลายความวิตกกังวลไป
แล้วเค้าก็เอาเตียงอีกอันมาไว้ข้างๆ เพื่อเปลี่ยนเตียงรถเข็นค่ะ ขยับตัวเปลี่ยนเตียงแล้ว
ทีนี้ก็เข็นเข้าห้องผ่าตัดที่อยู่ข้างในแล้วล่ะค่ะ ผ่านประตูเยอะมากกกกกกกกก เข้าไปหลายชั้นมากๆ
จนมาถึงห้องๆนึงค่ะ คิดว่าห้องนี่แหละที่ชั้นจะต้องถูกตอนแน่ๆ

เตียงก็ค่อยๆเข็นเข้าไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ผ่านหมอ ผ่านพยาบาล ผ่านวิสัญญี ผ่าน... ฯลฯ
คนในห้องนี้เยอะมากๆๆๆๆๆๆ ค่ะ ใครเป็นใครบ้างตำแหน่งไหนบ้าง ดิชั้นไม่สามารถทราบได้ว่าทุกคนทำอะไร
แต่ทุกคนที่อยู่ในห้องผ่าตัด ล้วนแล้วคือคนที่จะช่วยคุณหมอในการผ่าตัดวันนี้ทุกคน
ไม่ได้นับนะคะว่ากี่คน แต่รู้ว่าเยอะมากค่ะ คร่าวๆก็ประมาณ 20 คนเห็นจะได้
แต่ละคนก็คุยเสียงดังเซ็งแซ่กันไปเรื่อยเปื่อย......

แล้วเค้าก็เข็นดิชั้นไปตรงบริเวณผ่าตัดค่ะ มีไฟอันใหญ่ๆ เครื่องไม้เครื่องมือเต็มไปหมด
พอเตียงไปถึงแถวนั้น เค้าก็ให้ดิชั้นเปลี่ยนเตียงอีกที เค้าเอาเตียงมาไว้ใกล้ๆ แล้วให้เราขยับไปนอนอีกเตียงนึงค่ะ
พอดีนี้เค้าก็เอาผ้ามาคลุม แล้วบอกว่า ถอดช่วงล่างออกเลย ก็คือถอดกระโปรงออกเลยนั่นแหละค่ะ
ให้ถอดในผ้าคลุมนั่นค่ะ ดิชั้นก็ค่อยๆถอดๆ กลัวว่าเด่วผ้าหลุดแล้วจะโป๊ต่อหน้าธารกำนัล 555
แล้วเดี๋ยวสักพักก็มีคนเอาสายนู่นนี่มาให้ใส่ค่ะ ใส่สายให้น้ำเกลือตรงข้อมือ เอาที่วัดชีพจรมาใส่ให้
นู่น นี่ เยอะมากค่ะ แล้วก็ชวนคุยไปเรื่อยๆ แล้วก็มีถามประวัติเคยผ่าตัดไหม พ่อแม่เป็นเบาหวานรึป่าว โรคหัวใจรึป่าว
โรคประจำตัว เคยเป็นไรมาก่อนรึป่าว บลา บลา บลา.... แล้วก็เสร็จค่ะ

แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นหมอสุพรมาเลยนะคะ พยาบาลก็ให้เรานอนรอไปสักพัก
ดิชั้นก็นอนไปเรื่อยๆ อากาศหนาวมากค่ะ สั่นๆๆๆ 555 แอร์เย็นเจี๊ยบบบบบบบบบบบบบบ
มองดูนาฬิกาในห้องผ่าตัดไปเรื่อยๆ พอดีมีนาฬิกาตรงปลายเตียงข้างบนค่ะ ก็มองไป...

"เอ... 8 โมงแล้ว ยังไม่เจอหมอเลย"...........?..........?...?

แล้วจู่ๆ ก็สลบไปตอนไหนไม่ทราบได้ค่ะ
ตื่นมาอีกทีก็รู้สึกตัวอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัดแล้ว บุรุษพยาบาลกำลังเข็นดิชั้นกลับห้องค่ะ
"...เฮ้ย! เสร็จแล้วเหรอวะเนี่ย..." ในใจดิชั้นคิดตอนนั้น
เพราะมันรู้สึกว่าเร็วมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เหมือนนอนหลับไปไม่กี่นาทีแล้วตื่น งง มากกกก
ตอนนั้นขอคลำก่อนเลยค่ะ ถึงจะสะลึมสะลือไม่มีแรงตื่นก็ตาม แต่ขอคลำก่อนเหอะ ว่าหมอตัดออกไปหมดรึยัง
ในใจตอนนั้นคิดว่า หมอทำเสร็จแล้วเหรอ? ทำไมเร็วจัง? หรือว่าหมอทำให้แค่ครึ่งเดียว? ยังทำไม่เสร็จ?
หรือว่าต้องมาทำต่อทีหลัง?... ในใจตอนนั้นคิดไปหมดค่ะ เพราะมันไวจริงๆ

พอถึงห้องพัก เค้าก็อุ้มดิชั้นเปลี่ยนเตียงค่ะ ให้ไปนอนของห้องพักอันแสนจะนอนสบายยยย
ตอนนี้ยังมึนมากค่ะ สะลึมละลือ อาจจะด้วยเพราะฤทธิ์ของยาสลบที่มันยังไม่หมด
เวลานั้นก็กึ่งหลับ กึ่งตื่น หลับบ้างตื่นบ้าง ก็เลยได้มองนาฬิกาในห้องพักตอนนั้นว่า มันก็บ่าย 2 แล้ว
ไอ้เราก็เลยโล่งใจ ว่าตอนนั้นคงเสร็จแล้วล่ะ เพราะมันผ่านมา 6 ชั่วโมงแล้ว หมอคงให้เราเรียบร้อยแล้ว
ก็เลยสลบ นอนหลับปุ๋ยยยยยยยยยยยยไปเลย เพราะยังไงก็สบายใจละ อิอิ

เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ4

วันผ่าตัดแปลงเพศ" 23 มีนาคม 2549
.....ขั้นตอนเตรียมความพร้อม ทำความสะอาดร่างกาย.....




.... ต่อ จากตอนที่แล้ว....




....... "คุณคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ดิชั้นทำความสะอาดให้นะคะ" พยาบาลอายุสัก 40 กว่าเข้ามาปลุก
ด้วยอาการสะลึมสะลืองัวเงียของดิชั้น ก็ได้แต่ตอบไป "ออ เหรอคะ ได้ค่ะ"
"...............สงสัยที่พยาบาลนัดไว้คงจะมาแล้วล่ะ..........." ดิชั้นคิดในใจ

เพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ดิชั้นต้องสอบถามค่ะ ว่าเค้าจะมาทำความสะอาดส่วนไหนให้ดิชั้นกันแน่...
"มาทำอะไรเหรอคะพี่"... ดิชั้นเอ่ยปากถามพี่พยาบาลค่ะ
"มาโกนขนและสวนทวารให้น้องไงคะ" พี่เค้าตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ
"...... ว้ายยยยยย แม่เจ้า ......" ดิชั้นแทบอยากจะกรี๊ดดดดออกมาเป็นเสียงดังๆ 555
"หนูขอโกนเองได้รึป่าวคะพี่" ดิชั้นรีบถามพี่พยาบาลไปอย่างรวดเร็ว ก็ใครจะกล้าให้คนอื่นมาโกนขนตัวเองล่ะค่ะ
"ถึงน้องโกนเองยังไง พี่ก็ต้องตรวจดู และโกนให้อีกทีนึง เพราะยังไงก็ต้องโกนให้เกลี้ยงหมดจดค่ะ" พี่พยาบาลตอบ
"อ่อ ค่ะๆ ได้ๆ" ในใจดิชั้นนี่ แทบอยากจะกรี๊ดดด ไม่เคยมาแก้อะไรอย่างนี้ต่อหน้าใครเลยนะเนี่ย

"น้องคะ ถอดออก!!!" พี่พยาบาลพูด แหะๆ อาจจะไม่ขนาดนี้ค่ะ อิอิ
แล้วพี่เค้าก็เอาพสาติกมาปูบนเตียงนอน เพราะป้องกันเตียงเลอะ เปื้อน จากการทำความสะอาดดังกล่าว
และเวลานั้นดิชั้นค่อยๆขยับร่างกาย ขึ้นไปนอนบนพลาสติกทีละนิด ทีละนิด
ก็แหม๋ แอร์เย็นก็เย็น มาแก้กางเกงอีก แล้วพลาสติกรองก้นก็เย็นอีก ขนมันไม่ลุกก็ให้มันรู้ไปสิคะ
นี่ดีนะเนี่ย ที่งูหนูมันไม่ตื่น ถ้ามันตื่นนะ พี่พยาบาลต้องไปเรียกบุรุษพยาบาลมารับผิดชอบนะคะ 5555

คุณๆข๋า คิดดูสิคะ ดิชั้นเผยช้างน้อยต่อหน้าพยาบาลค๊าาาาาาา... ยอมรับว่าอายมากกกก ถึงมากที่สุดดด
ดิชั้นพยายามไม่มองนะคะ บิดหน้าหนีไปทางอื่น แบบว่าอายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อุปกรณ์ในการโกนขนก็มี มีดโกนอันใหญ่ๆ , มีขันน้ำใส่น้ำมาพร้อม , ละก็สบู่ ......

และแล้วเสียงโกนดังก็เริ่มขึ้นนน.... 'แขว๊กกกกกกกกกก แคว๊กกกกกกกกกก' 555
โอ้วววว ไม่เคยโกนมาก่อน เป็นอะไรที่เสียวมาก เอ้ย! ไม่ใช่สิ อิอิ
ก็เจ็บนิดหน่อยค่ะ เพราะพี่พยาบาลโกนไปก็คุยไปด้วย บอกเราว่า ขนตรงนี้มันจะเส้นใหญ่ แข็ง และหนา
ทำให้เวลาโกนอาจจะเจ็บกว่าขนบริเวณอื่นๆ แต่ดิชั้นก็ทนได้ค่ะ ไม่ได้เจ็บไรมากมาย แต่มันอายมากกว่านี้สิ

ส่วนเรื่องความสะอาด หายห่วงค่ะ พี่เค้าก็ใส่ถุงมือด้วย เพราะต้องจับช้างน้อยของเราด้วย จับบิดไปบิดมา
ว้ายยย...!! อย่าบิดมากนะคะคุ๊ณพี่!! เดี๋ยวถ้ามันฟูขึ้นมา พี่ท้องขึ้นมา ไม่รับผิดชอบนะคะ 555 ล้อเล่นค่ะๆ
พี่พยาบาลก็โกนของเค้าไปเรื่อยๆ ตามหน้าที่เค้าแหละค่ะ ส่วนดิชั้นก็พยายามหลับตา ไม่มอง
มองไปทางอื่น ในใจก็คิดว่า เมื่อไหร่จะเสร็จ เมื่อไหร่จะเสร็จ...

อยู่ๆ พี่พยาบาลก็พูดขึ้นมาว่า "น้องคะ นอนตะแคง แล้วยกขาขึ้นค่ะ" ว๊ายยยยยยยย
คุณพี่จะทำอะไรหนูคะเนี่ยยย 555 ในเมื่อดิชั้นขัดขืนไม่ได้ ก็ต้องจำยอมทนให้พี่เค้าทำหน้าที่ของเค้าต่อไป
ดิชั้นก็ต้องเปลี่ยนท่านอน นอนตะแคงแล้วยกขาขึ้นนิดนึง หรือจะเรียกว่าชันขาขึ้นมาหน่อยก็ได้ค่ะ
เพราะว่า.... พี่เขาจะโกนตรงตรงบริเวณตูด!!
คือเค้าคงกะว่า ต้องกำจัดขนบริเวณนั้นออกไปให้หมดค่ะ จะได้ไม่มีปัญหาในขณะเวลาทำการผ่าตัด
แล้วลองคิดดูสิคะ เอามีดโกนมาโกนขนตรงแถวตูดดดด มันจะเกิดอะไรขึ้น
'แคว๊กกกกกกก แคว๊กกกกกกก' มันสยิวกิ้วแค่ไหนคะคู๊ณณณณณณ ดิชั้นก็ขมิบตูดสิคะ 555555

แล้วขอบอกเลยค่ะว่าตอนนั้นหนาวมากกกกค่ะ แอร์เย็นมากกกกกกก
แถมต้องแก้ช่วงล่าง แล้วน้ำมาโดนแถวบริเวณนั้นอีก โอ้ววว สุดยอดจริงๆ
นอนให้พี่เขาโกนขนไป ไอ่เราก็สั่นแหง่กๆๆๆๆๆ เฮ้อออ!! อายมากค่ะ

อ้อ ส่วนเพื่อนที่มันนอนข้างๆนั่น ไม่ต้องกลัวนะคะ ว่ามันจะเห็นดิชั้น 555
เพราะเค้ามีม่านกั้นค่ะ ยังไงมันก็ไม่เห็น แล้วเพื่อนมันก็คงไม่ตื่นมาเช้าขนาดนั้นด้วยหรอก
ไม่งั้นได้อายเพื่อนด้วยแน่ๆ กลัวเพื่อนจะเห็นช้างน้อยเราค่ะ 555555
เกิดมายังไม่เคยเปิดช้างน้อยให้ใครดูเลย นอกจากพ่อแม่ อิอิ

ก็โกนอยู่ได้สักพัก จนคิดว่าเกลียงแล้วล่ะ พี่พยาบาลก็บอกให้ดิชั้นเข้าไปล้างในห้องน้ำค่ะ
ล้างน้ำสบู่ออก ล้างขนออก แล้วออกมาให้พี่เค้าตรวจเช็คดูสภาพอีกที ว่ามันเกลี้ยงแล้วจริงๆหรือยัง
ดิชั้นก็เอาผ้าขนหนูพันตัวค่ะ แล้ววิ่งไปห้องน้ำ...
แหะๆ อายเพื่อนหน่ะค่ะ เพราะต้องเดินผ่านเพื่อนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ ก็รีบๆล้าง แล้วเอามาให้พี่เค้าตรวจอีกที
ก็โอเค เป็นอันว่าผ่าน โกนหมดเกลี้ยงจริงๆ





ขั้นตอนการโกนขนก็เสร็จไปแล้วหนึ่งขั้นตอนนะคะ.......
ต่อไปก็คือขึ้นตอน การสวนทวารค่ะ... "น้องคะ แหกตูด" อิอิ ล้อเล่นๆ
อ่อ.. ก่อนขึ้นเตียงได้เดินไปสำรวจอุปกรณ์สวนทวารดูค่ะ ก็มีภาชนะใส่น้ำสบู่ค่ะ สายยางที่จะเอาสวนทวาร...
พี่พยาบาลบอกว่าต้องใช้น้ำสบู่สวนค่ะ เพราะจะได้รู้ว่ามันสะอาดจริงๆ ซึ่งดิชั้นก็คิดว่าน้ำสบู่นี้เค้าคงใช้ทางการแพทย์อยู่แล้วค่ะ เลยไม่ห่วงอะไร คิดว่าคนอื่นๆ ก็คงต้องเคยได้สวนทวารมาแล้วแน่ๆ ก็เลยไม่กังวลมากมายค่ะ แต่ว่าในใจก็กลัวอยู่เล็กน้อยค่ะ

ตอนนี้ก็ขึ้นนอนบนเตียงตามเดิมค่ะ...
ตอนนี้ก็นอนตะแคงอย่างเดียวเลย ห้ามยกขาขึ้น ให้ขาเราขนานราบกับพื้นไปเลย เพื่อง่ายต่อการสวนทราร
พอได้เวลาพี่เค้าก็เอาสายยางค่อยๆสอดเข้าไปค่ะ ทีละนิด ทีละนิด นึกภาพออกมั้ยคะ 555
มันจะรู้สึกยังไง คิดง่ายๆนะคะ ดิชั้นเนี่ย ไม่เคยอะไรกับใครมาก่อนเลย ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม
พูดได้เต็มปากง่ายๆเลยว่า สดและซิง ล้านนนนเปอร์เซ็น ทั้งปาก ตูด ไม่เคยมาก่อนจริงๆ ค่ะ
แต่วันนี้ ดิชั้นไม่ซิงแล้วล่ะค่ะ ก็โดนพี่พยาบาลแกสวนทวารไปแล้วนะสิ

ช่วงเวลานี้ พี่พยาบาลจะสอดสายยางเข้าไปลึกเหมือนกันนคะ เวลานี้ขมิบไม่ได้เลยค่ะ ต้องหายใจเข้าออกลึกๆ ดิชั้นนี่แทบจะอยากดิ้นพรวดพล่าน แต่ก็ทำไม่ได้ ต้องทนค่ะ ต้องทน คำเดียวเท่านั้นจริงๆ ตอนสอดเข้าไปเนี่ย จะรู้สึกแบบว่าอยากถ่ายมาก รู้สึกเลยค่ะว่าสายยางมันเข้าไปในลำไส้ทีละนิดๆ แล้วตอนหลังพี่แกก็รีบดันด้วยสิ อิชั้นจะบ้าตาย สยิวก็สยิว ปวดอึก็ปวดอึ นี่ขนาดยังไม่ได้ปล่อยน้ำสบู่เข้าไปนะคะ... พอสายยางเข้าไปได้ลึกระดับนึงแล้ว พี่พยาบาลก็จะค่อยๆ ปล่อยน้ำสบู่ไหลเข้าไปตามสายยางทีละนิด ทีละนิด เวลานี้แหละค่ะ ที่จะแทบจะอยากเบ่งออกมาสุดๆ แล้วพี่พยาบาลบอกว่า... "ถ้าทนไม่ไหวก็บอกนะคะ"

แล้วพี่แกก็ค่อยๆปล่อยน้ำสบู่เข้าไปเรื่อยยยย เรื่อยยย... จน! "ไม่ไหวแล้วค่ะพี่"....
"โอเคค่ะ" พี่พยาบาลตอบ เวลานั้น ดิชั้นก็ไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ ก็เลยบอกพี่แกไป แต่แกก็ยังบอกว่า...
"ทนนิดนึงนะคะ อีกนิดนึง" แล้วแกก็จะรีบดึงสายยางออกอย่างรวดเร็ว
แล้วก็ให้อิชั้นวิ่งเข้าห้องน้ำโดยด่วนค่ะ เกือบไม่ทัน แล้วก็เบ่งมันออกสู่ชักโครกค่ะ.... โคร่กกกกก
เข้าห้องน้ำเบ่งออกจนหมด แล้วก็เดินออกมา..

"ม๊ะ มาต่อเร็ว" พี่พยาบาลพูด... ว้ายยย! นึกว่าหนเดียวเสร็จนะ สวนต่อเหรอคะเนี่ยยยย!
"ต้องสวน 2-3 ครั้งค่ะ ถึงจะสะอาด" พี่พยาบาลบอก
"...เอาก็เอาวะ..." ดิชั้นคิดในใจ

ก็เลยนอนให้พี่เค้าสวนทวารอีก 2-3 รอบ ขั้นตอนก็เหมือนเดิมค่ะ ทรมานนิดหน่อย แต่ก็ต้องทน
เพื่อความสะอาดของร่างกาย และลำใส้ จะได้ไม่มีปัญหาตอนผ่าตัดไงคะ
และแล้วก็เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้ก็หมดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรเสียวสยิวอีกแล้ว 555

ดูนาฬิกาอีกที ก็ 6 โมงแล้วล่ะ...
แล้วพี่พยาบาลก็บอกว่า "เดี๋ยวประมาณ 7 โมงครึ่ง จะมีรถเข็นมารับนะคะ เพื่อเข้าห้องผ่าตัด" โอเคค่ะ...
เวลานี้ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้วสิคะ เพื่อนเล็กก็ตื่นพอดี ก็เลยเปิดม่านตรงระเบียงออก
อู๊วววววว!! แม่จ้าวววววววว มองออกไปเป็นทะเลค่ะ ห้องพักดีมากกกก บรรยากาศดีมากกกกกก
เพิ่งมาเห็นตอนเช้าว่า ห้องพักนี้เริ่ดดดจริงๆ สมกับที่ชั้นเสียเงินไปแสนห้าจริงๆเล้ยยยยยย..........
คุ้มค่าแล้วล่ะ กับห้อง VIP อิอิ

เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ4

วันผ่าตัดแปลงเพศ" 23 มีนาคม 2549
.....ขั้นตอนเตรียมความพร้อม ทำความสะอาดร่างกาย.....




.... ต่อ จากตอนที่แล้ว....




....... "คุณคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ดิชั้นทำความสะอาดให้นะคะ" พยาบาลอายุสัก 40 กว่าเข้ามาปลุก
ด้วยอาการสะลึมสะลืองัวเงียของดิชั้น ก็ได้แต่ตอบไป "ออ เหรอคะ ได้ค่ะ"
"...............สงสัยที่พยาบาลนัดไว้คงจะมาแล้วล่ะ..........." ดิชั้นคิดในใจ

เพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ดิชั้นต้องสอบถามค่ะ ว่าเค้าจะมาทำความสะอาดส่วนไหนให้ดิชั้นกันแน่...
"มาทำอะไรเหรอคะพี่"... ดิชั้นเอ่ยปากถามพี่พยาบาลค่ะ
"มาโกนขนและสวนทวารให้น้องไงคะ" พี่เค้าตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ
"...... ว้ายยยยยย แม่เจ้า ......" ดิชั้นแทบอยากจะกรี๊ดดดดออกมาเป็นเสียงดังๆ 555
"หนูขอโกนเองได้รึป่าวคะพี่" ดิชั้นรีบถามพี่พยาบาลไปอย่างรวดเร็ว ก็ใครจะกล้าให้คนอื่นมาโกนขนตัวเองล่ะค่ะ
"ถึงน้องโกนเองยังไง พี่ก็ต้องตรวจดู และโกนให้อีกทีนึง เพราะยังไงก็ต้องโกนให้เกลี้ยงหมดจดค่ะ" พี่พยาบาลตอบ
"อ่อ ค่ะๆ ได้ๆ" ในใจดิชั้นนี่ แทบอยากจะกรี๊ดดด ไม่เคยมาแก้อะไรอย่างนี้ต่อหน้าใครเลยนะเนี่ย

"น้องคะ ถอดออก!!!" พี่พยาบาลพูด แหะๆ อาจจะไม่ขนาดนี้ค่ะ อิอิ
แล้วพี่เค้าก็เอาพสาติกมาปูบนเตียงนอน เพราะป้องกันเตียงเลอะ เปื้อน จากการทำความสะอาดดังกล่าว
และเวลานั้นดิชั้นค่อยๆขยับร่างกาย ขึ้นไปนอนบนพลาสติกทีละนิด ทีละนิด
ก็แหม๋ แอร์เย็นก็เย็น มาแก้กางเกงอีก แล้วพลาสติกรองก้นก็เย็นอีก ขนมันไม่ลุกก็ให้มันรู้ไปสิคะ
นี่ดีนะเนี่ย ที่งูหนูมันไม่ตื่น ถ้ามันตื่นนะ พี่พยาบาลต้องไปเรียกบุรุษพยาบาลมารับผิดชอบนะคะ 5555

คุณๆข๋า คิดดูสิคะ ดิชั้นเผยช้างน้อยต่อหน้าพยาบาลค๊าาาาาาา... ยอมรับว่าอายมากกกก ถึงมากที่สุดดด
ดิชั้นพยายามไม่มองนะคะ บิดหน้าหนีไปทางอื่น แบบว่าอายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อุปกรณ์ในการโกนขนก็มี มีดโกนอันใหญ่ๆ , มีขันน้ำใส่น้ำมาพร้อม , ละก็สบู่ ......

และแล้วเสียงโกนดังก็เริ่มขึ้นนน.... 'แขว๊กกกกกกกกกก แคว๊กกกกกกกกกก' 555
โอ้วววว ไม่เคยโกนมาก่อน เป็นอะไรที่เสียวมาก เอ้ย! ไม่ใช่สิ อิอิ
ก็เจ็บนิดหน่อยค่ะ เพราะพี่พยาบาลโกนไปก็คุยไปด้วย บอกเราว่า ขนตรงนี้มันจะเส้นใหญ่ แข็ง และหนา
ทำให้เวลาโกนอาจจะเจ็บกว่าขนบริเวณอื่นๆ แต่ดิชั้นก็ทนได้ค่ะ ไม่ได้เจ็บไรมากมาย แต่มันอายมากกว่านี้สิ

ส่วนเรื่องความสะอาด หายห่วงค่ะ พี่เค้าก็ใส่ถุงมือด้วย เพราะต้องจับช้างน้อยของเราด้วย จับบิดไปบิดมา
ว้ายยย...!! อย่าบิดมากนะคะคุ๊ณพี่!! เดี๋ยวถ้ามันฟูขึ้นมา พี่ท้องขึ้นมา ไม่รับผิดชอบนะคะ 555 ล้อเล่นค่ะๆ
พี่พยาบาลก็โกนของเค้าไปเรื่อยๆ ตามหน้าที่เค้าแหละค่ะ ส่วนดิชั้นก็พยายามหลับตา ไม่มอง
มองไปทางอื่น ในใจก็คิดว่า เมื่อไหร่จะเสร็จ เมื่อไหร่จะเสร็จ...

อยู่ๆ พี่พยาบาลก็พูดขึ้นมาว่า "น้องคะ นอนตะแคง แล้วยกขาขึ้นค่ะ" ว๊ายยยยยยยย
คุณพี่จะทำอะไรหนูคะเนี่ยยย 555 ในเมื่อดิชั้นขัดขืนไม่ได้ ก็ต้องจำยอมทนให้พี่เค้าทำหน้าที่ของเค้าต่อไป
ดิชั้นก็ต้องเปลี่ยนท่านอน นอนตะแคงแล้วยกขาขึ้นนิดนึง หรือจะเรียกว่าชันขาขึ้นมาหน่อยก็ได้ค่ะ
เพราะว่า.... พี่เขาจะโกนตรงตรงบริเวณตูด!!
คือเค้าคงกะว่า ต้องกำจัดขนบริเวณนั้นออกไปให้หมดค่ะ จะได้ไม่มีปัญหาในขณะเวลาทำการผ่าตัด
แล้วลองคิดดูสิคะ เอามีดโกนมาโกนขนตรงแถวตูดดดด มันจะเกิดอะไรขึ้น
'แคว๊กกกกกกก แคว๊กกกกกกก' มันสยิวกิ้วแค่ไหนคะคู๊ณณณณณณ ดิชั้นก็ขมิบตูดสิคะ 555555

แล้วขอบอกเลยค่ะว่าตอนนั้นหนาวมากกกกค่ะ แอร์เย็นมากกกกกกก
แถมต้องแก้ช่วงล่าง แล้วน้ำมาโดนแถวบริเวณนั้นอีก โอ้ววว สุดยอดจริงๆ
นอนให้พี่เขาโกนขนไป ไอ่เราก็สั่นแหง่กๆๆๆๆๆ เฮ้อออ!! อายมากค่ะ

อ้อ ส่วนเพื่อนที่มันนอนข้างๆนั่น ไม่ต้องกลัวนะคะ ว่ามันจะเห็นดิชั้น 555
เพราะเค้ามีม่านกั้นค่ะ ยังไงมันก็ไม่เห็น แล้วเพื่อนมันก็คงไม่ตื่นมาเช้าขนาดนั้นด้วยหรอก
ไม่งั้นได้อายเพื่อนด้วยแน่ๆ กลัวเพื่อนจะเห็นช้างน้อยเราค่ะ 555555
เกิดมายังไม่เคยเปิดช้างน้อยให้ใครดูเลย นอกจากพ่อแม่ อิอิ

ก็โกนอยู่ได้สักพัก จนคิดว่าเกลียงแล้วล่ะ พี่พยาบาลก็บอกให้ดิชั้นเข้าไปล้างในห้องน้ำค่ะ
ล้างน้ำสบู่ออก ล้างขนออก แล้วออกมาให้พี่เค้าตรวจเช็คดูสภาพอีกที ว่ามันเกลี้ยงแล้วจริงๆหรือยัง
ดิชั้นก็เอาผ้าขนหนูพันตัวค่ะ แล้ววิ่งไปห้องน้ำ...
แหะๆ อายเพื่อนหน่ะค่ะ เพราะต้องเดินผ่านเพื่อนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ ก็รีบๆล้าง แล้วเอามาให้พี่เค้าตรวจอีกที
ก็โอเค เป็นอันว่าผ่าน โกนหมดเกลี้ยงจริงๆ





ขั้นตอนการโกนขนก็เสร็จไปแล้วหนึ่งขั้นตอนนะคะ.......
ต่อไปก็คือขึ้นตอน การสวนทวารค่ะ... "น้องคะ แหกตูด" อิอิ ล้อเล่นๆ
อ่อ.. ก่อนขึ้นเตียงได้เดินไปสำรวจอุปกรณ์สวนทวารดูค่ะ ก็มีภาชนะใส่น้ำสบู่ค่ะ สายยางที่จะเอาสวนทวาร...
พี่พยาบาลบอกว่าต้องใช้น้ำสบู่สวนค่ะ เพราะจะได้รู้ว่ามันสะอาดจริงๆ ซึ่งดิชั้นก็คิดว่าน้ำสบู่นี้เค้าคงใช้ทางการแพทย์อยู่แล้วค่ะ เลยไม่ห่วงอะไร คิดว่าคนอื่นๆ ก็คงต้องเคยได้สวนทวารมาแล้วแน่ๆ ก็เลยไม่กังวลมากมายค่ะ แต่ว่าในใจก็กลัวอยู่เล็กน้อยค่ะ

ตอนนี้ก็ขึ้นนอนบนเตียงตามเดิมค่ะ...
ตอนนี้ก็นอนตะแคงอย่างเดียวเลย ห้ามยกขาขึ้น ให้ขาเราขนานราบกับพื้นไปเลย เพื่อง่ายต่อการสวนทราร
พอได้เวลาพี่เค้าก็เอาสายยางค่อยๆสอดเข้าไปค่ะ ทีละนิด ทีละนิด นึกภาพออกมั้ยคะ 555
มันจะรู้สึกยังไง คิดง่ายๆนะคะ ดิชั้นเนี่ย ไม่เคยอะไรกับใครมาก่อนเลย ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม
พูดได้เต็มปากง่ายๆเลยว่า สดและซิง ล้านนนนเปอร์เซ็น ทั้งปาก ตูด ไม่เคยมาก่อนจริงๆ ค่ะ
แต่วันนี้ ดิชั้นไม่ซิงแล้วล่ะค่ะ ก็โดนพี่พยาบาลแกสวนทวารไปแล้วนะสิ

ช่วงเวลานี้ พี่พยาบาลจะสอดสายยางเข้าไปลึกเหมือนกันนคะ เวลานี้ขมิบไม่ได้เลยค่ะ ต้องหายใจเข้าออกลึกๆ ดิชั้นนี่แทบจะอยากดิ้นพรวดพล่าน แต่ก็ทำไม่ได้ ต้องทนค่ะ ต้องทน คำเดียวเท่านั้นจริงๆ ตอนสอดเข้าไปเนี่ย จะรู้สึกแบบว่าอยากถ่ายมาก รู้สึกเลยค่ะว่าสายยางมันเข้าไปในลำไส้ทีละนิดๆ แล้วตอนหลังพี่แกก็รีบดันด้วยสิ อิชั้นจะบ้าตาย สยิวก็สยิว ปวดอึก็ปวดอึ นี่ขนาดยังไม่ได้ปล่อยน้ำสบู่เข้าไปนะคะ... พอสายยางเข้าไปได้ลึกระดับนึงแล้ว พี่พยาบาลก็จะค่อยๆ ปล่อยน้ำสบู่ไหลเข้าไปตามสายยางทีละนิด ทีละนิด เวลานี้แหละค่ะ ที่จะแทบจะอยากเบ่งออกมาสุดๆ แล้วพี่พยาบาลบอกว่า... "ถ้าทนไม่ไหวก็บอกนะคะ"

แล้วพี่แกก็ค่อยๆปล่อยน้ำสบู่เข้าไปเรื่อยยยย เรื่อยยย... จน! "ไม่ไหวแล้วค่ะพี่"....
"โอเคค่ะ" พี่พยาบาลตอบ เวลานั้น ดิชั้นก็ไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ ก็เลยบอกพี่แกไป แต่แกก็ยังบอกว่า...
"ทนนิดนึงนะคะ อีกนิดนึง" แล้วแกก็จะรีบดึงสายยางออกอย่างรวดเร็ว
แล้วก็ให้อิชั้นวิ่งเข้าห้องน้ำโดยด่วนค่ะ เกือบไม่ทัน แล้วก็เบ่งมันออกสู่ชักโครกค่ะ.... โคร่กกกกก
เข้าห้องน้ำเบ่งออกจนหมด แล้วก็เดินออกมา..

"ม๊ะ มาต่อเร็ว" พี่พยาบาลพูด... ว้ายยย! นึกว่าหนเดียวเสร็จนะ สวนต่อเหรอคะเนี่ยยยย!
"ต้องสวน 2-3 ครั้งค่ะ ถึงจะสะอาด" พี่พยาบาลบอก
"...เอาก็เอาวะ..." ดิชั้นคิดในใจ

ก็เลยนอนให้พี่เค้าสวนทวารอีก 2-3 รอบ ขั้นตอนก็เหมือนเดิมค่ะ ทรมานนิดหน่อย แต่ก็ต้องทน
เพื่อความสะอาดของร่างกาย และลำใส้ จะได้ไม่มีปัญหาตอนผ่าตัดไงคะ
และแล้วก็เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้ก็หมดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรเสียวสยิวอีกแล้ว 555

ดูนาฬิกาอีกที ก็ 6 โมงแล้วล่ะ...
แล้วพี่พยาบาลก็บอกว่า "เดี๋ยวประมาณ 7 โมงครึ่ง จะมีรถเข็นมารับนะคะ เพื่อเข้าห้องผ่าตัด" โอเคค่ะ...
เวลานี้ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้วสิคะ เพื่อนเล็กก็ตื่นพอดี ก็เลยเปิดม่านตรงระเบียงออก
อู๊วววววว!! แม่จ้าวววววววว มองออกไปเป็นทะเลค่ะ ห้องพักดีมากกกก บรรยากาศดีมากกกกกก
เพิ่งมาเห็นตอนเช้าว่า ห้องพักนี้เริ่ดดดจริงๆ สมกับที่ชั้นเสียเงินไปแสนห้าจริงๆเล้ยยยยยย..........
คุ้มค่าแล้วล่ะ กับห้อง VIP อิอิ

เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ3

พฤหัสบดี ที่ 23 มีนาคม 2549

"วันผ่าตัดแปลงเพศ"... วันแห่งการรอคอยมาถึงแล้ว

ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง รอมานานแสนนาน และแล้วก็ถึงวันที่รอคอยยยย...
ช่วงคืนวันที่ 22 ก่อนที่จะก้าวข้ามไปถึงวันที่ 23 นี้ เพื่อนๆดิชั้นมาให้กำลังใจ และรอส่งอย่างล้นหลาม
เพื่อนๆ มาหาที่ห้องค่ะ มานั่งคุย ช่วยเก็บสัมภาระใส่กระเป๋า เพื่อที่จะได้นำไปใช้ตอนว่างๆอยู่ที่โรงพยาบาล
ของที่ดิชั้นจะต้องนำไปที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ โน๊ตบุ๊คค่ะ เพื่อที่จะได้เล่นเน็ตเวลาว่าง จะได้ไม่เบื่อ
โดยเล่นเน็ตผ่าน Air Card ... เสื้อผ้าไม่ต้องเอาไปเยอะค่ะ เสื้อผ้าใส่วันไป และเสื้อผ้าใส่วันกลับก็พอ
ของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย หากใครมีหนังสือหนังหา วีซีดี หนัง ฯลฯ เอาไปได้ก็เอาไปเลยค่ะ
แบบว่าเวลาตอนคุณนอนอยู่ใน รพ.เนี่ย จะได้ไม่เบื่อ จะได้มีอะไรทำ...

วันนี้ดิชั้นนำเพื่อนไป 1 คนค่ะ ชื่อ เล็ก(ดำ) อิอิ... หลังจากสอบถามเพื่อนหลายๆคน ว่ามีใครว่างบ้าง
ใครพอจะว่างหยุด 5 วัน เพื่อไปอยู่เฝ้าเป็นเพื่อนเราบ้าง ก็มีอิเพื่อนคนนี้คนเดียวนี่แหละค่ะที่ว่าง
คนอื่นๆมันก็ติดเรียนบ้าง ติดธุระบ้าง ก็เลยไปไม่ได้ พอดีเล็กมันว่าง ก็เลยมีคนเฝ้าเราแล้ววว...
วันนี้เราจะเดินทางออกจาก กทม. เวลาโดยประมาณเที่ยงคืนค่ะ เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลประมาณตี 1
การเดินทางของเราวันนี้เราใช้บริการรถแทกซี่ค่ะ เหมาจาก กทม.ไป ราคา 1,200 บาท

... ราคารถแทกซี่แต่ละคันไม่เท่ากันนะคะ อยู่ที่การต่อรองค่ะ เหมาไปเท่าไหร่ก็คุยกันได้เลย
ขอแนะนำว่าให้เช็คราคาและติดต่อกับแทกซี่ก่อนจะไปค่ะ อย่างเช่นเวลาไปไหนมาไหน ก็ลองถามๆดู
ว่าหากไปชลบุรีคิดราคาเท่าไหร่ ต้องบอกว่า อ.เมือง จ.ชลบุรี นะคะ หากเค้าคิดราคาประมาณ 900-1,000 บาท
ก็ให้รีบขอเบอร์ไว้ด่วนเลยค่ะ แล้วบอกเค้าว่า วันไหนจะไปจะโทรบอก หรือบอกวันคร่าวๆให้เค้ารู้ไว้ก่อนก็ได้
พอถึงเวลาไปจริงๆ เราจะได้ไม่ต้องไปโบกรถตรงเอาเวลาจะไป... แต่ขอบอกเลยค่ะว่า แทกซี่เค้าอยากไปอยู่แล้ว เพราะว่าเค้าขับไปส่งเราเนี่ย 1-2 ชม.เอง แต่ได้เงินไปแล้วประมาณ 1,000 บาท ซึ่งบางทีเค้าวิ่งมาทั้งวัน เค้ายังได้ไม่ถึง 1,000 เลย หากเราเหมาไปแบบนี้ รับรองเค้าสนใจอยู่แล้วค่ะ แต่ก็เลือกดีๆ นะคะ และเดินทางเวลากลางคืนด้วย ขอให้ดูแทกซี่ดีๆ ไว้ใจได้ ทางที่ดีควรหาแบบที่เราติดต่อมาไว้ก่อน หรือคนอื่นแนะนำ และเวลานั่งไปควรมีเพื่อนนั่งไปด้วย จะดีที่สุดค่ะ....
แนะนำเรื่องรถที่จะไปแล้ว ต่อไปก็เดินทางกันเลยค่ะ...

นัดคุณลุงแทกซี่มารอที่หน้าอพาร์ทเม้นเวลาเที่ยงคืนค่ะ.........
พอถึงเวลาเที่ยงคืนมาปุ๊บ... คุณลุงขับแทกซี่โทรมาบอกว่าถึงแล้ว คราวนี้ก็ร่ำลาเพื่อนๆ มีเพื่อนไปส่งขึ้นรถด้วย
เราแบบใจนี่ตื่นเต้น สยิว เสียว เอ้ย!... ไม่ใช่ละ อิอิ แต่ก็ตื่นเต้นนะคะ บอกไม่ถูกเลยทีเดียว
ขึ้นรถออกไปได้สักพัก ก็คุยกับเพื่อนบ้าง คุยกับคุณลุงบ้าง... ขึ้นทางด่วนโทลเวย์ค่ะ ไปกี่ครั้งก็ขึ้นโทลเวย์
เพราะไม่ถึงชั่วโมง มันก็ถึงชลบุรีแล้วค่ะ แนะนำเลยนะคะ ถ้าไปก็ขึ้นโทลเวย์เลยดีกว่า เร็วดี

... พอถึง จ.ชลบุรี (เวลาโดยประมาณก็ 1.00 น. ของวันที่ 23 มีนาคม 2549)
เราก็ตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลเอกชล กันเลยค่ะ ถึงปุ๊บก็ไปเค้าท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของ รพ.ก่อนเลย
เราก็เลยยื่นซองที่ทางคลินิกให้เราไปยื่นกับ รพ. พยาบาลเปิดซองดู และถามอะไรนิดหน่อย เราก็บอกว่า...
"มาแปลงเพศค่ะ เป็นคนไข้ของคุณหมอสุพร"... แล้วพยาบาลก็จะให้เราทำประวัติอะไรนิดหน่อย เขียนประวัติส่วนตัว
เขียนเสร็จก็ให้นั่งรอแป๊บบบ.. แล้วสักพักก็เรียกเข้าห้องตรวจแถวนั้นค่ะ เค้าก็จะให้เราเอกซ์เรย์ค่ะ
ก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดเขียว แล้วก็ไปเอกซ์เรย์ร่างกาย เอกซ์เรย์ปอด อะไรนิดหน่อย ละก็เสร็จ...
เปลี่ยนเสื้อผ้าตามเดิม ละก็มานั่งรอข้างนอกต่อ...

...สักพักมีบุรุษพยาบาลเข้ามา และก็ให้สายข้อมือของโรงพยาบาลค่ะ เค้าเรียกกันว่าอะไรก็ไม่ทราบนะคะ
แต่ว่ามีชื่อดิชั้น เหมือนให้รู้ว่าคนนี้เป็นผู้ป่วยในนะ ประมาณนี้แหละ แล้วสักพักบุรุษพยาบาลก็เอารถเข็นมารับค้า
โอ้ววววว... ดิชั้นเดินได้ค่ะ แต่ยังไงก็ต้องนั่งค่ะ เหมือนเป็นธรรมเนียมมั้ง เค้าจะเข็นเราไปส่งที่ห้องพักค่ะ
ก็เลยต้องนั่ง ก็เข็นๆไป ขึ้นลิฟท์ไปชั้นไหนจำไม่ได้ละ เปิดประตูห้องเข้าไปแค่นั้นแหละ ห้องสวยดี
กว้างขวาง สะอาดสะอ้าน น่าอยู่ แอร์เย็นเจี๊ยบบบ มีทีวี ตู้เย็น ตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำ ดูๆแล้วห้อง VIP เลยล่ะค่ะ
มองตรงไปตรงระเบียงจะมีผ้าม่านผืนใหญ่กันอยู่ค่ะ ปิดบังตรงระเบียงทั้งหมดเลยค่ะ ก็เลยไปแง้มๆผ้าม่านดู
ก็เป็นกระจกบานใหญ่มองออกไปข้างนอกได้ค่ะ เตียงอยู่ติดตรงระเบียงพอดี มองออกไปข้างนอกก็ไม่เห็นอะไร
เพราะมันมืดค่ะ ก็เลยปิดตามเดิม... สักพักพยาบาลก็เอาชุดผู้ป่วยในมาให้เราเปลี่ยนค่ะ เป็นสีชมพูสดใส แหะๆ
เราก็เปลี่ยนตามนั้น และขึ้นนอนบนเตียง (พยาบาลสั่งให้ขึ้นไปนอน ) และก็บอกรายละเอียดต่างๆให้ทราบ
เรียกด่วน กดปุ่มนี้ มีอะไรก็เรียกได้ ใช้บริการอันนี้ได้ อันนี้ไม่ได้ ก็บอกไป บลา บลา บลา.....
แล้วพยาบาลบอกว่า เดี๋ยวตอนตี 5 จะมีพยาบาลมาสวนทวารและโกนขนให้นะคะ
ว้ายยย... ทำไรไม่ได้ ก็เลยรับปากไป ค่ะๆ แหะๆ

พอคุณพี่พยาบาลสาวออกไป ก็เดินสำรวจห้องอีกนิดหน่อยค่ะ ตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ เวลา ณ ขณะนั้นก็ประมาณ ตี 2 เห็นจะได้
ก็คุยกับเพื่อนนิดหน่อยค่ะ มันดึกมากแล้ว ก็เลยปิดไฟนอนกัน อ้อ! ในห้องนั้นมันไม่มีเตียงสำหรับคนมาเฝ้านะคะ
แต่ว่ามีโซฟานอนได้ค่ะ คนมาเฝ้าสามารถนอนได้เลย สบายค่ะ ขอผ้าห่ม หมอน ฯลฯ ก็ได้เลยค่ะ
พอได้เวลาก็นอนหลับปุ๋ยยยยไปเลย...

เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ2

วันพฤหสบดีที่ 9 มีนาคม 2549 , ก่อนวันผ่าตัดแปลงเพศ 2 อาทิตย์
...วันนี้มีนัดตรวจเลือดกับหมอสุพรค่ะ นัดตรวจกันที่คลินิกเลย ช่วงเวลาที่นัดคือช่วงบ่ายค่ะ
วันนี้รีบเร่งอย่างมาก เพราะช่วงเช้ามีส่งรายงานโปรเจคกับอาจารย์ที่ปรึกษาค่ะ

พอเสร็จจากส่งรายงาน เราก็ทานข้าวกัน
และวันนี้เพื่อนดิชั้นมันก็อาสาที่จะพาไปส่งที่คลินิกหมอสุพร จ.ชลบุรี ค่ะ
คือวันนี้ไปอย่างทุลักทุเล เพราะเนื่องด้วยว่า ไม่ได้เตรียมเงินมา... ก็จะให้เตรียมมาได้ไงล่ะ
ไม่กล้าถือเงินคนเดียวไปทั้งหมดนิ ก็ตั้ง 150,000 ใครจะกล้าพกล่ะ
ไอ่ครั้นจะกด ATM มันก็ได้ไม่ถึงแสนห้า เพราะเกินวงเงินกดต่อวัน (กด ATM ได้ไม่เกิน 100,000 บาท/วัน)
วันนี้ก็เลยต้องรีบไปให้ถึง จ.ชลบุรี ค่ะ ให้ไปถึงก่อนที่คลินิกเค้าจะปิด พอดีนัดกันไว้ช่วงบ่ายค่ะ
ส่วนเรื่องเงินก็ตัดสินใจได้ว่า จะไปถอนเงินจากธนาคารโดยตรงเลย จะได้เงินมาก้อนเดียวทั้งหมด
ไปถึงชลบุรีก็บึ่งไปธนาคารก่อนเลยค่ะ เข้าไปถอนโดยตรงกับเคาท์เตอร์ธนาคาร
ได้เงินมาปุ๊บก็เหลียวซ้ายและขวา มีบอร์ดดี้การ์ดประกบ 2 ข้าง อิอิ
ได้เงินมาก็รีบไปคลินิกอย่างเร่งด่วนนนนนนนน.......

เข้าไปถึงคลินิกปุ๊บ ก็นั่งรอค่ะ เพื่อเรียกตัวไปเจาะเลือด
ตอนแรกกลัวมากเลยนะคะ ไม่เคยบริจาคเลือด ไม่เคยเจาะเลือดด้วยเข็มใหญ่ขนาดนี้
แต่ก็คิดซะว่า เอาไงก็เอากันวะ เดินทางมาถึงขนาดนี้แล้ว เรื่องแค่เจาะเลือดมันเล็กน้อยนิดเดียวเอง เพราะยังไงเดี๋ยวผ่าตัด มันต้องเยอะกว่านี้แน่นอน นั่งรอได้สักพัก พยาบาลก็เรียกเข้าห้องค่ะ เข้าไปก็นั่งรอพี่พยาบาลมา เขาถือขวดเล็กๆ มา 1 ขวด กับเข็ม ตอนแรกตกใจค่ะ ถามเค้าว่า โห.. พี่ เอาเลือดเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เค้าก็ยิ้มมม และก็ตอบว่า "ค่ะ"
ความจริงก็ไม่เยอะหรอกค่ะ เมื่อเทียบกับการบริจาคเลือด

พอเห็นเข็มนี่กลัวมากๆ เพราะหัวเข็มใหญ่ เจาะทีนึงคงสะดุ้งน่าดู ก็เลยถามพี่พยาบาลไปว่า มันจะเจ็บรึป่าวคะ
พี่เค้าก็บอกว่าไม่เจ็บหรอก นิดเดียว แล้วก็ยื่นข้อพับตรงแขนให้เค้าค่ะ พยาบาลบอกต่ออีกว่า ถ้าเข็มเจาะลงไปแล้ว อย่าสะดุ้งพับแขนเก็บเข้ามานะคะ ไม่งั้นจะเจ็บมากกกก ดิชั้นโอเค และก็พยายามไม่มองเข็มและตอนเจาะเลยค่ะ หันมองทางอื่นเอา เพราะกลัวว่ามันจะเป็นลมเอาได้ 555

ก็หันไปทางอื่น นั่งคิดนู่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย.......... "เรียบร้อยค่ะ" พี่พยาบาลพูด
โอ้ววววววววว มันจะช่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้เนี่ยคะ 555
และพี่พยาบาลก็เอาพาสเตอร์มาปิดแขนให้ เป็นอันว่า วันนี้เสร็จแค่นี้ค่ะ
มันเป็นอะไรช่างง่ายและรวดเร็วจริงๆ เลยเนี่ย บึ่งรถมาจาก กทม เพื่อมาเจาะเลือด ไม่ถึง 5 นาที 555555+
แต่ก็ยอมค่ะ จะยังไงเราก็ทนได้ ไกลแค่ไหนเราก็ไปได้ เพื่อความเป็นหญิงเต็มตัวของเราค่ะ

เจาะเลือดเสร็จก็ออกมานั่งรอค่ะ สักพักพยาบาลก็เรียกเข้าไปคุยและจ่ายเงินค่าตรวจเลือด
ค่าตรวจเลือด 500 บาทค่ะ และก็ให้จ่ายค่าผ่าตัดอีก 150,000 ค่ะ พร้อมกันทีเดียวเลย
คิดดูสิคิ เงินแสนห้า หลุดลอยออกไปจากมือเรา เก็บมานานหลายปี คิดถึงตอนที่ต้องเสียเงินไปสิคะ
โอ้ววว มันน่าเสียดายเน๊อะ แต่ก็เอาไงเอากัน เดินทางมาขนาดนี้แล้ว ก็เลยจ่ายไปทั้งหมดเลยค่ะ แสนห้า
จ่ายเงินกันเสร็จ พยาบาลก็เขียนกระดาษอะไรสักอย่าง แล้วก็นำใส่ซองให้เรา และอธิบายให้เราฟังว่า
ผลตรวจเลือดเดี๋ยวจะโทรไปแจ้งนะคะ ส่วนกระดาษในซองนี้ ให้นำไปยื่นให้กับทางโรงพยาบาลในวันที่ 23 มี.ค.49
เพื่อ admit เข้าโรงพยาบาล ยื่นซองนี้ให้เค้าแล้วเดี๋ยวเค้าก็รู้เรื่องเองค่ะ...

โรงพยาบาลที่หมอสุพรใช้ในการผ่าตัดคือ โรงพยาบาลเอกชล จ.ชลบุรี นะคะ
คลินิกของคุณหมอสุพรกับโรงพยาบาลก็ไม่ไกลกันมากค่ะ โรงพยาบาลเอกชลเลยไปนิดหน่อยเอง
มาถึงตรงนี้ หลายๆ คนจะมีคำถามว่า ทำไมไม่แปลงเพศกับโรงพยาบาลเลยแต่ทีแรก?
หรือไม่ก็จะถามว่า แปลงกับ รพ.ไหน?... การแปลงเพศสมัยนี้ยังไงก็ต้องแปลงเพศในโรงพยาบาลอยู่แล้วล่ะค่ะ
เพียงแต่ว่าเราเลือกหมอผู้ที่จะให้การผ่าตัดเรา ว่าจะเป็นหมอท่านไหนเท่านั้นเอง
ซึ่งหมอเก่งๆ ดังๆ สมัยนี้เค้ามาเปิดคลินิกเป็นของตัวเองกันหมดแล้ว
หากมีคนไข้จะผ่าตัด ก็จะไปเช่าพื้นที่ห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลนั้นๆเอาค่ะ
ซึ่งโรงพยาบาลที่คุณหมอสุพรใช้เป็นประจำคือ โรงพยาบาลเอกชล จ.ชลบุรี ค่ะ
ก็ได้ยินมาเหมือนกันว่า คุณหมอสุพรเป็น ผอ.โรงพยาบาลนี้ด้วย...

พยาบาลอธิบายให้ฟังว่า... วันที่ 23 มี.ค.49 นั้น เราจะได้ผ่าตัดในช่วงเวลา 8 โมง
ขอให้เรานั้นอดอาหารตั้งแต่เที่ยงคืนวันที่ 23 ไปเลย ห้ามกินอะไรตั้งแต่ช่วงเวลาเที่ยงคืน แม้แต่น้ำเปล่าก็ห้าม
และให้ admit เข้าโรงพยาบาลในช่วงเวลา เที่ยงคืน - ตี 5 ของวันที่ 23 มี.ค.49 และพยายามอย่าให้มาเกินเวลาตี 5
ไม่ต้องเตรียมชุดอะไรไปมาก แต่ให้เตรียมชุดวันกลับค่ะ ให้เป็นเสื้อสวมใส่ง่าย และเป็นกระโปรงเบาบางๆ ใส่สบาย
จะได้สวมใส่ในวันที่กลับบ้านได้ค่ะ... เป็นอันว่าวันนี้ตรวจเลือดเสร็จเรียบร้อย นัด อธิบายหลายๆอย่างก่อนแปลงเพศ
ก็เสร็จเรื่องของวันนี้ไปหนึ่งวัน... ต่อไปก็รอผลของการตรวจเลือดนี่แหละค่ะ

ช่วงเวลานี้เพื่อนดิชั้นเค้าก็บ่นๆ ค่ะ บอกว่าจ่ายไปแสนห้า แล้วได้แค่กระดาษมา 2-3 แผ่นแค่เนี้ย ใบเสร็จก็ไม่ได้
ไม่กลัวโดนเขาหลอกรึยังไง ดิชั้นบอกตรงๆเลยค่ะว่า เวลานั้นอะไรก็ไม่สนใจแล้วล่ะ เราเชื่อใจหมอ และก็อยากทำเร็วๆ
คิดแค่นี้จริงๆ สมองอันน้อยๆของดิชั้น ไม่ได้คิดเลยว่าจะโดนหลอกอะไรหรือเปล่า
หมอระดับนี้ มีชื่อเสียงระดับนี้ เค้าไม่มาทำให้ชื่อเสียงเค้าเสียหายหรอกค่ะ ลูกค้าก็เยอะ เก่งก็เก่ง
เงินค่าศัลยกรรมเดือนๆนึง หมอท่านได้เยอะกว่าเงินเราขี้ประติ๋วเสียอีก อิอิ
ดิชั้นก็เข้าใจนะคะว่าเพื่อนเป็นห่วง แต่เราคนทำก็ต้องเชื่อใจคุณหมอค่ะ

พอทำธุระเสร็จเรียบร้อย เราก็เดินทางกลับ กทม กันเลยค่ะ...
ความจริงตอนแรกพยาบาลบอกว่า อีก 3 ชม. จะโทรบอกผลเลือดค่ะ แต่รอไปรอมา 3 ชม. ก็ยังไม่เห็นมีโทรเข้ามาเลย
รอแล้วรอเล่า รอ รอ รอ และรอ ก็ยังไม่โทรมา 1 วันก็แล้ว 2 วันก็แล้ว จนวันที่ 3 ตัดสินใจโทรไปถาม
ก็ได้คำตอบมาว่า................ "ผลตรวจเลือดผ่านค่ะ" มันเป็นอะไรที่ยกภูเขาออกจากอกจริงๆ
ถึงแม้เราก็รู้ว่าผลเลือดเรานั้นผ่านแต่ทีแรกอยู่แล้วล่ะ เพราะเราไม่ใช่กลุ่มเสี่ยงเลย
และก็คิดว่าเพื่อนๆ ทุกคนที่เคยตรวจเลือดและรอผลตรวจเลือด ก็คงเป็นแบบนี้เช่นเดียวกันค่ะ

สรุปเป็นว่า ผลตรวจเลือดเราหายห่วง สบายใจได้ ที่เค้าไม่โทรบอกเนี่ย จงจำขึ้นได้เลยค่ะว่า ผลตรวจเลือดของเราผ่าน
เค้าจึงไม่ได้โทรมาบอก คิดในทางกลับกัน หากผลตรวจเลือดของเราไม่ผ่านเนี่ย เค้าจะรีบโทรมาแจ้งเราซะอีก ถูกไหมคะ

วันนี้ก็ดีใจสุดๆ เลยค่ะ รออีกไม่นานก็จะได้ตายแล้วเกิดใหม่แล้วล่ะ
2 อาทิตย์มันช่างเป็นเวลาที่รอคอยอยากให้มาถึงไวๆ ซะจริงๆ เลย ตื่นเต้น ดีใจ อยากให้วันๆนั้นมาถึงเร็วๆเลยล่ะค่ะ

เล่าบรรยากาศการแปลงเพศ1

ขออนุญาติพี่ส้มนำมาลงนะคะ
วันนั้น (เสาร์ ที่ 11 ก.พ. 2549) ก็นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงค่ะ ดิ้นไปดิ้นมาว่าจะเอายังไงดี รู้สึกไม่ดีเวลามองเห็นจูดี้ตัวเอง ก็เลยคิดว่าเราเข้าไปคุยกับหมอก่อนก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร เข้าไปคุยจะได้รู้ข้อมูลมากยิ่งขึ้น เหมือนเป็นการศึกษาข้อมูลไปด้วยเรื่อยๆ พอดีมีเบอร์คลินิกหมอสุพรอยู่แล้วค่ะ แต่ไม่เคยคิดจะโทรไป (เป็นคนไม่ค่อยกล้าโทรไปหาใครก่อน) แต่ก็ยังกดโทรศัพท์ไปที่คลินิกค่ะ กะว่าจะโทรถามราคาก่อน กะยังไม่ถามข้อมูลเชิงลึก คุยไปคุยมา ไม่รู้อีท่าไหน ไปนัดคิวเค้าเพื่อเข้าไปคุยกับคุณหมอเลยค่ะ ก็เลยนัดไปอีก 1 อาทิตย์ค่ะ นัดคุยวันที่ (เสาร 18 ก.พ. 49) ต้องก่อนเที่ยงค่ะ! ไม่งั้นคุณหมอไม่อยู่

เวลาผ่านไป 1 อาทิตย์พอดี ไวเหมือนโกหก... ถึงเสาร์ที่ 18 ก.พ.49 แล้ว พอดีว่าก่อนวันเสาร์ที่จะนัดเป็นวันงานบายเนียร์ของคณะค่ะ งานเลิกดึก แถมน้องรหัสมานอนด้วยที่ห้องอีก พอเช้ามาก็ 8 โมงแล้วค่ะ ก็เลยชวนน้องรหัสไปด้วยกันเลยกับเพื่อนสาวดิชั้นอีกคน แล้วไหนจะอาบน้ำแต่งตัวอีกกว่าจะได้ออกห้องก็เกือบ 10 โมงแล้วค่ะ วันนั้นไปกัน 3 คนค่ะ มีดิชั้น เพื่อนดิชั้น และน้องรหัส พอเราพร้อมก็รีบวิ่งออกไปโบกแทกซี่ ถามราคาว่า ไปชลบุรีคิดราคาเท่าไหร่และให้รอรับกลับด้วยนะ รอไม่นาน 1-2 ชม. แทกซี่เค้าบอก 1,000 บาท โอเค ตกลง ไปโลดดด

รีบมากค่ะ เพราะว่าเราสายกันแล้ว พอไปถึงชลบุรีก็งงๆกับถนนหนทางนิดหน่อย แต่ก็ได้โทรคุยกับพยาบาลของคลินิกเป็นระยะๆ ค่ะ ก็บอกทางเรื่อยๆ ดีที่ว่าทางไม่ซับซ้อนมาก และอยู่ติดถนนใหญ่ ก็เลยทำให้ไม่ลำบากมากมาย จนไปถึงที่คลินิกเวลา 11.30 น. ค่ะ สุดยอดดดดดดดไปเลยค่ะ กลัวว่าจะมาสายมากๆ เพราะถ้าไปถึงเที่ยงปุ๊บ คุณหมอจะไม่อยู่แล้ว ดีนะที่เราไปทัน พอเข้าไปถึงในคลินิกปุ๊บ ต่างชาติเยอะมากค่ะ ส่วนใหญ่ก็คนไข้ของหมอสุพรทั้งนั้น

เข้าไปปุ๊บก็กราบสวัสดีคุณหมองามๆ 1 ครั้ง กลัวว่ากราบไม่งามเดี๋ยวคุณหมอจะทำจิ๊หนูให้ไม่งามไปด้วย อิอิ เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวไม่ทราบค่ะ แต่ก็เอาไว้ก่อน จิ๊จะได้สวยๆ นั่งคุยปุ๊บคุณหมอก็อธิบายต่างๆ นาๆ เปิดภาพประกอบให้ดูด้วยว่า เทคนิคที่คุณหมอทำเป็นอย่างไร ทำคลิสตอริสอย่างไร ช่องคลอดทำอย่างไร เอาส่วนไหนมาทำ อธิบายทุกอย่างค่ะ มีอะไรถามได้เลย อยากรู้ สงสัยอะไร ถามคุณหมอตอนนี้ได้เลยค่ะ แล้วคุณหมอก็จะมีถามนิดหน่อยค่ะว่า... ระหว่างความเหมือน กับความรู้สึก ต้องการอะไรมาอันดับแรก (ความจริงอยากเลือกทั้งสองเลยนะคะ ยังไงก็ต้องเลือกอันไหนมาก่อนค่ะ) ดิชั้นคิดว่าฝีมือของคุณหมอระดับนี้แล้ว ความเหมือนคุณหมอคงเก่งอยู่แล้ว ก็เลยขอเลือกความรู้สึกมาอันดับ 1 และความเหมือนมาอันดับ 2 ค่ะ

และสักพักคุณหมอก็จะถามพวกคำถามจิตวิทยาค่ะ ใช้ชีวิตแบบผู้หญิงมานานเกิน 1 ปีรึยัง?.. 4 ปีแล้วค่ะ , เริ่มอยากเป็นผู้หญิงมาตั้งแต่เมื่อไหร่?... ตั้งแต่จำความได้ค่ะ , มีแฟนไหม?... เคยมีค่ะ , ทานฮอร์โมนเพศมานานรึยัง?... นาน 3-4 ปีแล้วค่ะ ถามอะไรอีกรึป่าวไม่แน่ใจ จำไม่ค่อยได้แล้วค่ะ แต่ที่ถามๆ ก็น่าจะมีแค่นี้แหละ...

อ้อ.. เพิ่มเติมหน่อย แล้วคุณหมอก็ถามเพิ่มว่า ต้องการความลึกเท่าไหร่ค่ะ ดิชั้นก็ตอบไปแบบสมน้ำสมเนื้อ
ซัก 6 นิ้วก็กำลังดีค่ะ... หมอก็บอกว่า โอเคดี ไม่มากไม่น้อยเกินไป...
ความจริงเรื่องความลึกเนี่ย ของหมอสุพรท่านจะทำขั้นต่ำให้ได้ 6 นิ้วอยู่แล้วค่ะ ไม่ว่าขอบคุณจะเล็กแค่ไหน
ก็ทำขั้นต่ำให้ลึกได้ 6 นิ้ว เรื่องความลึกเนี่ยไม่ต้องห่วงนะคะ คุณหมอทำให้ได้อยู่แล้วค่ะ

ดิชั้นถามคุณหมอแล้วนะคะว่า ต้องไปพบจิตแพทย์เพื่อทำแบบทดสอบอะไรรึป่าว แต่คุณหมอบอกไม่ต้องค่ะ หมอบอกว่าหมอถามแค่นี้ก็โอเคแล้ว และคงบวกกับที่ดูสภาพร่างกายเรา ดูกริยามารยาท พูดจา และบรรลุนิติภาวะแล้ว คุณหมอจึงสอบถามเองเลยค่ะ ตรงนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ทีแรกนึกว่าจะต้องไปทำแบบทดสอบกับจิตแพทย์เสียอีก แล้วสักพักคุณหมอก็บอกว่า เดี๋ยวหมอขอตรวจหน่อยนะ แป๊บเดียว...

จากนั้น พยาบาลก็เดินเข้ามาแล้วบอกว่า "น้อง!คะ ถอดออก!!!" อิอิ ล้อเล่นๆ
พยาบาลบอกให้ถอดกระโปรงออกค่ะ ดิชั้นก็อายสิคะ พยาบาลคงเห็นว่าดิชั้นเคอะเขินก็เลยบอกว่า
"งั้นเดี๋ยวพี่เอาผ้าบังให้นะคะ พี่ไม่มองค่ะ น้องถอดแล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียงนะคะ"
ในที่สุดก็รวบความความกล้า ถอดกระโปรงออก แล้วก็โก่งตูดไปนอนบนเตียง เอ้ย! นอนหงายค่ะ
พยาบาลก็ค่อยๆ เอาผ้าคลุมมาปิดที่เราแก้ออกค่ะ แต่ชีก็ไม่ดูนะคะ โล่งไปหน่อย เพราะดิชั้นอายยยย
แล้วสักพักคุณหมอก็เดินมา เปิดผ้าออกดู แล้วก็ปิดผ้า แค่เนี่ย!!! ดูแป๊บเดียวจริงๆ
หนูก็นึกว่าคุณหมอจะดูนานกว่านี้นะเนี่ย 555... หมอดูเสร็จก็ปิดผ้า ดิชั้นก็ลงเตียงใส่กระโปรงตามเดิม
แล้วก็กลับมานั่งคุยกับคุณหมออีกนิดหน่อย

หมอก็บอกว่าดีนะหัวยังไม่เปิด (ว๊ายยยยยยยยยยยยย! อายจัง )
เพราะจะเอาบริเวณส่วนหัวนั้นมาทำเป็นคลิสตอริส หากยังไม่ได้ทำไรกะมันมาก่อน ก็จะดีมาก

และคุณหมอก็บอกหากจะแปลงเพศ ก็ให้หยุดยาฮอร์โมนก่อนแปลงเพศ 1-2 เดือน
(พอดียังไม่ได้นัด ต้องไปคุยคิว นัดคิวกับพยาบาลอีกทีค่ะ) ส่วนใครทานอะไรก็บอกหมอตอนนี้ได้เลยค่ะ

เสร็จปุ๊บ ก็ออกไปข้างนอก ไปคุยเรื่องนัดคิววันแปลงเพศกับพยาบาลอีกทีค่ะ
คือตอนแรกกะมาคุยปรึกษาหมออย่างเดียว คงยังไม่นัดทำค่ะ แต่ไปๆมาๆ ไหงกลายนัดวันทำไปแล้วเนี่ย 555
ตัดสินใจเร็วมาก เพื่อนดิชั้นยังงงค่ะว่า นัดทำแล้วเหรอ...

พยาบาลก็บอกคิวว่าได้ประมาณเดือน เม.ย.-พ.ค. นะคะ ดิชั้นเกรงว่ามันจะนานไป (แต่ความจริงก็ไม่นานแล้วนะคะ)
เพราะปกติคิวหมอสุพรจะนานกว่านี้ บางคนรอตั้ง 6-7 เดือนเลยค่ะ
ดิชั้นก็เลยถามพยาบาลว่า มีคิวไวกว่านี้ไหม พอดีจบปุ๊บก็อยากจะทำเลยค่ะ
เค้าก็ดูๆ คิวให้ แล้วก็บอกว่า เดือนหน้าพอได้ค่ะ วันที่ 27 มีนา'49 ดิชั้นก็ถามว่า เร็วสุดแล้วเหรอคะ มีไวกว่านี้ไหม
พยาบาลก็บอกว่า มีอีกวันก็ 23 มีนา'49 แค่นี้จริงๆ แล้วค่ะ... ดิชั้นก็ตกลงปลงใจโอเคโป๊ะเช๊ะวันนี้เลย
ก็นับจากวันที่ไปตรวจก็อีก 1 เดือนเองค่ะ ถือว่าเร็วมากค่ะสำหรับคิวของคุณหมอสุพร
เพราะปกติมันน่าจะต้องนานกว่านี้ ก็ดีใจค่ะที่ได้ทำเลย...

แล้วสักพักพยาบาลก็บอกนัดวันมาตรวจเลือดค่ะ ก่อนแปลงเพศอีก 2 อาทิตย์
และให้จ่ายมัดจำวันนี้ก่อนเลย โอ้แม่เจ้า!... หนูไม่ได้เตรียมมา
และมันก็กี่หมื่นจำไม่ได้แล้ว ถ้าจำไม่ผิดก็ประมาณ 30,000-50,000 บาท นี่แหละค่ะ
ก็เพราะพอดีว่าดิชั้นเพิ่งไปตัดสินใจที่คลินิกวันนั้นว่าจะผ่าตัด ไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะนัดวันทำเลย
ก็เลยไม่ได้พกเงินเตรียมไปสักบาท ก็เลยคุยกับพยาบาลสาวของเค้าว่า เดี๋ยววันตรวจเลือดมาจ่ายได้ไหมคะ
พยาบาลตอบว่า "ได้ค่ะ ถ้ามาจ่ายวันตรวจเลือด ก็ต้องจ่ายทั้งหมด 150,000 บาทเลยนะคะ"
อึ้งคิดไปสักพัก... ก็ตกลง เพราะอย่างไรก็ต้องจ่ายค่าแปลงเพศก่อนวันผ่าตัดอยู่แล้ว
ไหนเค้าจะไปจองห้องผ่าตัดที่โรงพยาบาลอีก ค่าห้องพักเราอีก
ดังนั้นอีกสองอาทิตย์ ถ้าจ่ายค่าแปลงเพศทั้งหมดก็โอเคแล้วล่ะ...

และวันนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นพิธีการพบหมอและตรวจร่างกายค่ะ ยังไงก็ต้องจ่ายค่าทำก่อนวันแปลงเพศค่ะ
เพราะหมอจะได้ไปจองคิวห้องผ่าตัดและห้องพักรอไว้ให้เราค่ะ ยังไงก็ต้องจ่ายเงินทั้งหมดก่อนวันแปลงอยู่ดี
หากใครนัดคิวก็ต้องมีเงินจ่ายค่ามัดจำไว้นะคะ ไม่งั้นคิวของคุณอาจจะหลุดลอยไปหาคนอื่นที่จ่ายเงินมัดจำก่อนก็เป็นได้

สรุปวันนี้ที่ไปคุย ถือว่าเป็นอะไรที่รวดเร็วมาก เพราะจากที่ยังไม่คิดจะนัดทำ ก็ได้นัดวันทำเลย
ก็พอดีว่าช่วงเดือนกุมภาพันธ์นั้นกำลังอยู่ในช่วงทำโปรเจคจบ และก็คาดเอาไปเองว่า
กลางๆเดือนมีนาคม ดิชั้นคงทำโปรเจคผ่านและจบแล้ว ก็เลยนัดทำไปก่อนเลย...

ช่วงเวลานี้ก็ทำโปรเจคให้ผ่านก่อน และรออีก 2 อาทิตย์มาตรวจเลือดและจ่ายเงินทั้งหมดค่ะ...
ยังไงเดี๋ยวจะมาเล่าต่อนะคะ วันนี้การคุยวันแรกและตรวจวันแรกได้ผ่านพ้นไป
ตอนแรกก็กลัวนะคะ คิดหนักเหมือนกันที่จะต้องมาเปิดให้หมอดู คิดหนักตั้งแต่ก่อนมาแล้วค่ะ
แต่พอผ่านไป มันไวมากๆจริงๆ ไม่มีอะไรให้คิดมาก แค่หมอเปิดดู แป๊บเดียวจริงๆค่ะ 3 วินาที แล้วก็ปิดผ้า
ไม่ได้นานอย่างที่คิด...

เด็กคนนี้ ร้องเพลงได้เข้าขั้นทีเดียว ยอมรับเลยค่ะ

beyonce live in BKK

เดินทางมาเมื่อคืน วันที่ 28 ตุลาคม พักอยู่แถวๆสาทรเนี่ยแหละ เตรียมขึ้น คอนเสิรตวันที่30 นี้ เด๋วมารายงานให้ฟังนะคะ อ้อ ใน MSN ก็เตรียมพรีวิวคอนเสิรตเหมือนกัน รอติดตามชมได้สำหรับผู้ที่ไม่มีโอกาสได้ไปชมนะคะ

แถมรูปน่าชมมากๆ จากสาวน่ารักๆจากฮอลีวูด รักใครชอบใครก็อุดหนุนกันเองนะ อยากถ่ายบ้างจัง คงสวยไม่สู้เขาแน่

ผู้เข้าชมขึ้นหลักพันแล้ว ไม่น่าเชื่อเลย ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้าเยี่ยมชมบล็อกนะคะ
ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ยอดผู้เข้าชมขึ้นหลักพันแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

ติดตามเรื่องครั้งหนึ่ง... ถึงคนที่เคยรัก ตอนล่าสุดได้ได้เร็วๆนี้นะคะ คาดว่าน่าจะก่อนวันที่24 กันยา
จะพยายามมาอัพรูปและเรื่องราวต่างๆค่ะ
เสร็จจากการสอบและงานที่แสนลำเค็ญ แสนเข็นไปแล้ว ทีนี้และจะลุยต่อให้จบเลยละคะ
เข้ามากันบ่อยๆนะคะ

รักทุกท่านค่ะ

R-Ka